Slow Living

Slow living … het komt zomaar op mijn pad binnen waaien op een manier waarop ik het misschien niet had verwacht. Het is één van de fotografe die ik volg die er mee aan de slag gaat en die probeert om de opdrachten voor ons ook in dat concept te kunnen plaatsen. Dus worden we wel even meegenomen in de principes van Slow living en ik kan me absoluut vinden in dit. Jezelf bewuster worden van wat je allemaal doet door het iets bewuster te doen. Zoals Sarah het omschrijft een kleine pauze nemen voor je een beslissing neemt, voor je impulsief iets beslist, voor je reageert op iets, voor je … het is die kleine pauze die ons ietsje meer verbind met onszelf. Het gaat dus niet echt over dingen trager doen, het gaat meer over dingen bewuster doen.

Voor mij is het iets dat ik voel als ik buiten aan het wandelen ben, op momenten dat ik foto’s neem, dat ik verwonderd ben om de schoonheid van alles om me heen. Op zulke momenten ervaren we makkelijker het Slow living feeling dan op dagen dat we in het dagelijkse leven naar het werk hollen, om daarna nog naar de winkel te moeten en dan nog snel even koken om misschien nog naar één of andere afspraak te moeten. Dus slow living toepassen is op zulke momenten héél wat minder. Toch denk ik dat we ook met die to-do’s, afspraken ed. bewuster kunnen omgaan mits wat extra aandacht bij de planning ervan.

Maar hoe pas je slow living toe in foto-opdrachten? Eerst en vooral is het iets om over na te denken. Ga ik me dit jaar samen met Sarah Gardner focussen op een rustigere jaar, waar ik bewuster om ga gaan met tijd, beslissingen en met mezelf? En dan denk ik, ja waarom ook niet. Het laten zien van foto’s uit de natuur, de schoonheid van kleine dingen, simpele dingen, bloemen, bloesems… voor mij voelt dat al als een beetje vertrouwd terrein. Mijn gedachten ook een beetje in Slow living vibe zetten is misschien nog de grootste uitdaging. Maar ja, ik denk dat ik wel klaar ben voor deze uitdaging. En misschien is deze opdracht nu eind januari starten nog niet zo verkeert.

Zoals Sarah het omschrijft start het principe van slow fotografie met het concept dat minder zeker meer is, less is more.  Zie je in de foto’s die ik gemaakt heb een reflectie van voorbij gaande tijd terug? Iets dat is, maar voorbij gaand is zoals de sneeuw in de zon, de warme tas thee die gedronken wordt, de bloemen die in bloei kwamen en verdroogde, de weg die bewandeld werd, de wolken die voorbij komen… Alles wat we doen is een kleine investering van tijd, maar ook zeer vergankelijk,  neem een kleine pauze van gedachten op dat moment en leg het vast.

Ik ben benieuwd of het me gaat lukken om zowel in de foto opdrachten als in het dagelijkse leven deze toepassing te kunnen doen, te voelen, te leven… but let’s try

Vele lieve groeten,

Anneke❤️

Foerageren

Als er nu één periode is waarin je veel mensen ziet met het verzamelen van voeding, dan is het wel de herfstperiode. Mensen gaan wandelen en rapen kastanjes, noten ed. Iets wat een periode minder gedaan werd zie je nu toch weer vaker. Het verzamelen van voeding, kruiden, bessen etc noemt men dus foerageren.

Het past ook perfect in bij het thema dat ik de voorbij weken probeer door te geven in mijn Instagram challenge: In verbinding komen met de natuur. Diegene die bezig zijn met foerageren houden het ritme van de natuur in de gaten en weten wanneer welke vruchten, kruiden, planten geplukt/geoogst kunnen worden. Iets wat vroeger de normale gang van zaken was, maar door de industriële voedingsbusiness door de jongere generaties volledig uit het dagelijks bestaan is verdwenen. Maar gelukkig is er een nieuwe generatie die terug naar het “slow living” aspect zoekt en zo weer het foerageren doet opleven. Het doet ons terug beseffen dat voeding en de natuur dicht bij elkaar staan, veel meer dan we soms beseffen en dat het belangrijk is om dat te kennen en door te geven.

Voor mij is het iets natuurlijks om te doen, iets dat ik van kinds af al heb gedaan. Niets was zo leuk als met Papa nootjes gaan rapen, kastanjes gaan rapen en deze nadien poffen. Heerlijk vond ik het toen en nog steeds kan ik enorm genieten van de heerlijke momenten in het bos terwijl ik vruchten en/of noten mag rapen/plukken. Al moet ik ook eerlijk toegeven dat ik nog wel een stapje verder zou kunnen gaan en meer zou kunnen genieten van het heerlijke dat de natuur ons schenkt. De bossen zijn immers een enorme voeding- en medicijnen kast.

Maar dit jaar al goed begonnen want de kastanjes rapen stonden dus weer op de planning . De prikkende bolsters, laten hun voorraadje vruchten los en laten ze vallen op de grond. Waar ze overal in het rond liggen. De meeste zijn voor de dieren van het bos, maar enkele mag ik wel meenemen om lekker op te knabbelen thuis.

Dit jaar wou ik ook paddenstoelen, al was het niet om ze te eten. Daar ken ik te weinig van. Maar ik wou er wel een verzamelingetje van meenemen om creatief mee aan de slag te gaan alsook om ze beter te leren kennen. Misschien op een later moment en met iemand die kennis van zaken heeft dat ik me wel eens waag aan het verzamelen om ze te eten, maar voorlopig gebruik ik ze om mijn kennis te vergroten en er creatief iets mee te doen.

Ben jij iemand die al eens wat nootjes of zo gaat rapen in het bos? En zo ja, welke dan?

Ik kijk al uit naar de volgende wandeling, … er is vast nog wat om te rapen.

Vele lieve groeten,

Anneke

Trouw

Eind aug en begin september waren drukke maar zeer mooie weken . Er stond een trouw gepland van een vriend van ons en mijn man had het genoegen om getuigen te zijn. Dus lieten we de dingen om ons heen maar voor wat ze waren en richten we de focus op helpen en er zijn voor…

En ooh wat hebben we genoten. De voorbereiding op vrijdagavond en zaterdagmorgen waren leuk om te doen en ook om de stress van alles klaar krijgen voor het trouw koppel een beetje te kunnen verzachten. Wat natuurlijk super fijn is om te kunnen doen.

Ik kreeg dan ook de gelegenheden om een aantal foto’s te maken die ik anders niet had kunnen doen en daar ben ik heel blij en dankbaar voor.

Ik ontdekte ook de capaciteit van mijn nieuwe gsm camera en kan zeggen dat ik daar zeer tevreden van ben. En ik niet alleen, want dat bleek nadien ook nog een verrassing voor bruid en bruidegom die heel tevreden waren met die extra foto’s.

Anneke ( ja, want zo noemt de bruid 🤭) had een visie in haar hoofd. Ze wist exact wat ze wou, welke decoratie, welke sfeer etc. En dankzij weken aan voorbereiding, lijstjes en zoveel meer is het haar gelukt om die sfeer te realiseren. Wij hebben getracht om zoveel mogelijk te realiseren van wat zij zo graag had.

Maar er was meer, veel meer. Ik ontmoette fantastische mensen, waarvan ik nooit had kunnen denken dat ze op korte tijd zoveel voor me zouden kunnen betekenen. Maar het mooiste van al, voor mij persoonlijk dan, want de trouw was uiteraard het mooiste en puurste. Maar de vele complimenten, de vele opmerkingen die ik persoonlijk mocht ontvangen maakt deze dag als een ontzettend hart verwarmde, liefdevolle dag voor mezelf. Een dag waar ik echt nog veel van na geniet. Dit is een dag die ik zeker en vast in mijn witte ( feel good) doos kan steken, kan koesteren en kan ophalen op mindere momenten. En het fijne is, met deze mensen gaan we nog een weekend naar Frankrijk, om daar een echt huwelijksweekend te mogen mee organiseren en mee maken. Hoe mooi kan zoiets zijn… Ik kijk er al naar uit, om met deze groep mooi mensen mee mogen.

Veel liefs, Anneke💕

De tuin – mijn EHBO

Recent struggle ik een beetje met mijn gezondheid en soms is het moeilijk om de stress en de angst niet de bovenhand te laten nemen. Want als je niet goed, en energiek in je vel zit is het moeilijk om positief te blijven, ook al weet je dat je dat wel helpt. Maar ik trek me tegenwoordig vaker terug in mijn tuin. Want ik heb ontdekt dat mijn tuin, mijn EHBO is…. Eerst Hulp Bij Onrust/stress.

Een middagje in de tuin, het luisteren naar de geluiden rondom me heen, hebben een kalmerend effect op me. Ze zorgen ervoor dat ik terug kan ademen, dat de focus op grasrijden, tomatenplukken, patatjes rooien ed. is en dat ik alles wat ik voel of zou willen voelen kan loslaten. Moest ik een doktersafwezigheidsattest van mijn tuin dokter krijgen zou het simpel zijn… alle dagen in de tuin bezig zijn. Helaas is dat niet de realiteit en moeten we ons ook sociaal blijven engageren, maar je verstaat dat soms het enige dat ik wil is vertoeven in mijn tuin.

Vorig weekend schreef ik nog een berichtje voor mijn blog op https://naturewhispers7.wordpress.com/?_gl=1*1kyjl69*_gcl_au*MTUwMTkwMTAzNC4xNzU2ODIxNjUx

Het ging over mijn moment in de tuin – journaling. Wat hoor ik als ik alleen maar luister naar de geluiden van de natuur om me heen. Ik heb een tijdje op een ligbed gezeten en geluisterd. Zo alles even voorbij laten komen en ooh dat was zo mooi. Ik deel hier een klein stukje…

De zon op mijn snoet, de meesjes op de achtergrond, zacht geritsel van de bladeren een de bomen, een licht briesje laat zich voel… het roodborstje zingt zijn licht, de kraaien en eksters laten zich om de buurt horen…. ( het overige vind je op mijn ander blog)

maar als je even gaat zitten en gewoon luistert naar de geluiden om je heen in de natuur, dan voel je je lichaam ontspannen, dan laat je je zorgen even los, dan adem je terug diep in en ben je gewoon even…

Dus heb je het even lastig, voel je je niet goed in je vel, ga even naar buiten en luister naar de geluiden om je heen , die je natuur ons geven. En neem jou portie EHBO op.

Veel Liefs, Anneke💕

De Serre naast de Orangerie

Vrijdag op tijd gedaan met werken en aangezien ik niet veel plannen had gemaakt vond ik het de ideale moment om nog eens foto’s te gaan nemen in het domein Vordenstein. Ik had ‘s morgens nog snel het rugzakje met de camera meegenomen en kon een uitstapje in de natuur wel gebruiken na een emotionele zware week. Daar aangekomen heb je een pad over een bruggetjes voor al eer je aan de tuinen van de orangerie zelf komt. Er staat een constructie met twee swingbanken. Heerlijk om daar al even te vertoeven. Mijn appeltje op te eten en van de rust te genieten. Een paar ademteugen te nemen en de stress los te laten. Na een half uurtje ga ik verder het domein binnen. De tuinen zijn omringd door hoge muren van steen met binnen het domein verschillende delen die onderhouden worden door vrijwilligers.

Eerst ben ik wat gaan dwalen in de wilde tuinen, voorbij de groentetuintjes om zo richting de Oranjerie te gaan. En plots viel mijn oog op de verschillende serre die er waren. Die waren me de voorbije keren niet zo opgevallen, al zeker niet nog in gebruik. Maar nu stonden de deuren en sommige ramen open en kon ik een inkijkje gaan nemen. Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd. In de serres mocht ik niet, maar er langs of tot aan de deur ging wel. En daar vond ik toch wel weer leuke dingen om foto’s van te nemen. De tomaten die aan de kant lagen, de vele terracotta potjes die nu niet gebruikt werden, de verschillende pompoenen die groeien. De speciale soorten tomaten die in elk hun vorm hadden. Ja, ik zag plots weer zoveel. Andere mensen liepen gewoon langs de serre en zagen niet wat ik wel zag.

Ik ging helemaal op in de tijd en de mooie sfeer rond in de serre van de Orangerie. Respecterend daar waar ik mocht komen en waar niet, heb ik getracht zoveel mogelijk foto’s te nemen die de sfeer rondom en in de serre voor mij het best weergeven. De vrijwilligers waren aan het werk. De kruidentuin werd verzorgd, de lavendel werd gesnoeid en er werden nieuwe stekjes in potjes gezet. Iedereen druk in de weer met zijn taakje. Achteraf dacht ik waarom heb ik van de dames geen foto’s genomen, maar achhh de dames vonden het misschien niet zo erg dat ze niet gestoord werden in hun werk en ik heb nog een reden om eens een keertje terug te gaan.

Ga jij soms ook zo helemaal op in datgene dat je doet?

Veel Liefs , Anneke

Druivensap en zoveel meer

De druiven vielen me echt om de oren als ik buiten kwam. De pergola aan het huis hangt vol met trosjes druiven, maar door het droge weer begonnen de druiven sneller te lossen en dus te vallen. Dus zijn we maar aan de slag gegaan en hebben we de knipschaar en de ladder gehaald en hebben we 5 grote emmers vol druiventrosjes. De druifjes zijn klein maar super lekker.

Dus gaan we druk in de weer om druivensap te maken. Eerst halen we alle druifjes van de trosjes, dan doen we ze in een kookpot en zetten ze op een vuurtje voor een paar uurtjes, we doen er wat suiker bij om de zoet/zuur balans goed te hebben en laten alles gewoon staan sudderen. Hoe minder we roeren en rommelen in de pot hoe minder pulp we nadien moeten uitzeven.

Als dan alle druifjes verkleurd zijn en we merendeel sap hebben gieten we alles over in een vergiet. Dat laten we nadien nog uitlekken. Het sap gaat door een fijne zeef, soms enkele keren tot het geen resten meer achterlaat in de zeef en dan kan het op flessen. Het is een flinke klus maar zo leuk als het sap af is en er lekker geproefd kan worden. Bij houden kan je de flessen maar kort 1 à 2 weken, langer gaat niet lukken denk ik.

Dus whatsappen we buren, vrienden en collega’s voor zij die een fles druivensap willen. Dit jaar was de oogst 21 flessen. Dit jaar is het bij sap gebleven. Maar confituur maken van druiven is ook zeker een aanrader.

Verder werken we verder aan onszelf, aan de positieve mindset. Nu het hart meer van zich laat horen door middel van voorkamerfibrilatie is het soms moeilijk om rustig te blijven en voel ik de angst me letterlijk bij de keel grijpen. Dus werken we verder om deze angsten om te zetten in vertrouwen. We zetten dus tijdens het plukwerk wat leuke podcasts op om te beluisteren en wat chillout-music. Een goei vibe is alles hé. En aan het é-book wordt in stilte ook verder gewerkt.

Veel liefs, geniet nog van de zomerdagen.

Anneke 💕🍇💕

Vijgen, Dahlia’s en Tomaten

Vijgen, dahlias’s en tomaten…. Augustus is net begonnen en het weer weet het niet goed, de ene moment hebben we zon, blauwe lucht en witte wolkjes om een half uurtje laten in het donker en in hevige regenbuien te zitten. Niet exact het weer dat je verlangd tijdens je vakantie. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, er wordt thuis behoorlijk geklust.

Tussen de regenbuien door geniet ik van de pracht van de tuin en van de oogst. De tomaten hebben weelderig geproduceerd en het is alle dagen tomaten plukken. Grote, kleintjes, elk tomaatje is een schat voor me. Intens genietend van mijn eigen oogst. De intense smaak van een tomaat uit eigen tuin is subliem, niets te vergelijken met de tomaten die we uit de supermarkt halen. Maar ik heb natuurlijk maar op een bepaald moment, héél de zomer tomaten, terwijl het in e supermarkt een héél jaar verkrijgbaar is. Dus heb ik geen commentaar maar geniet ik wel intens van mijn eigen oogst tomaten.

Maar ook de bloementuin doet het mega goed al hebben de dahlia’s het zwaar te verduren door de regen. de steeltjes kunnen het gewicht van de natte bloemen niet houden, dus knip ik ze of om ze binnen verder te laten bloeien. Prachtig witte grote rozetten zijn het geworden, grotere dan mijn hand. Zo mooi.

En terwijl ik geniet van de tomaten en de dahlia’s levert mijn buurvrouw om de 2 dagen kilo’s vijgen bij me af. Haar vijgenboom is letterlijk uit zijn voegen ( vorm ) geschoten en zij heeft al over de 60 kilo aan vijgen geplukt en uitgedeeld aan al die maar van vijgen houdt. Ze kan het niet bijhouden om te plukken, zo’n oogst heeft ze nog nooit gehad. Dus draaien we hier met regelmaat héél wat vijgen in de pot en maken we er héérlijke confituur van.

En terwijl manlief met de verbouwing van onze slaapkamer is begonnen doe ik verder met mijn persoonlijk werk. Werken aan mezelf, aan mijn intentie om de innerlijk criticus op vakantie te laten gaan en plaats te maken voor wat meer vrijheid en vrolijkheid in dat hoofdje van mij. Met behulp van mooie teksten en bloemenfoto’s probeer ik mijn eerste é-book in elkaar te steken. Een e-book die in eerste intentie over gezondere voeding en levenstijl ging, maar die ik graag wil aanpassen naar een motivatieboek voor iedereen die het even wat moeilijk met zichzelf heeft. Hier komt ik zeker nog op terug in een volgend blogje. Maar voor nu gaat het over vijgen, dahlia’s en tomaten.

Veel liefs, en hopelijk tot gauw,

Anneke 💕

24-juli

24 – juli … een speciale dag voor mij want ik ben jarig vandaag. En na enkele maanden in de schaduw voel ik me nu sterker dan ooit en voel ik me net dat kleine meisje dat zo blij en enthousiast is om te verjaren. En ik laat het helemaal toe. Ik geniet en besef dat ik de voorbije weken heel wat heb gedaan aan innerlijk werk om dit gevoel nu te hebben en er ook helemaal te laten zijn.

Na de “droge” periode is er terug tijd voor energie, voor beweging en het voelt voor mij net zo. Alles heeft stilgelegen maar nu is er terug energie en daar kan ik alleen maar dankbaar en blij om zijn.

Vanavond om 21u11 is er een nieuwe maan. En deze staat in het teken van Leeuw. Een nieuwe maan is de ideale periode voor vernieuwing en intentiezetting. Dus ideaal om met iets nieuw te starten en de focus te leggen op je creatieve dromen. Om je te verbinden met innerlijke kracht en moed, om je unieke gaven en talenten te omarmen. Dus unlock jouw creativiteit en breng die innerlijke kunstenaar in jezelf naar boven. Geef jou innerlijke kind de aandacht dat het verdient. Plan een speciaal uitje of organiseer een leuke avond voor jezelf.

Gebruik de nieuwe maan om te reflecteren wie je werkelijk bent voorbij diegene die je laat zien.

Al deze dingen/thema’s zijn de voorbij weken aan me voorbij gekomen. Ik heb me de voorbije 2 dagen ingeschreven in 2 opleidingen – in de Schusslerzouten en een online mindfulness fotograafopleiding. Zo geweldig hoe die 2 op mijn pad kwamen. Ik heb de voorbije weken aan mezelf gewerkt en me terug verbonden met mijn innerlijke baby-tje. Iets waardoor ik me eindelijk zo gekoesterd voel momenteel. Ik ben aan de slag gegaan om te beseffen dat ik zoveel dingen doe die waardevol zijn en ik dat dus ook ben. En vandaag voelt het allemaal samen te komen en voel ik me zo gelukkig.

Ik ga vol op genieten van deze nieuwe energie, hem koesteren en gebruiken om zo verder te werken aan mezelf en aan mijn dromen.

Wow …. wat een mooie dag

Veel liefs,

Anneke 💕

Juli, wat een start…

Het was zuchten, puffen, blazen en kreunen… wat een hitte. We zijn juli misschien een beetje “Te” gestart. Gelukkig waren het maar enkele van die gekke warme dagen en kunnen we nu naar een beetje normalere temperaturen.

Ondanks de hitte doet de natuur gewoon waar hij goed in is… rustig aan tot volle bloei komen. De bloemen in mijn tuin staan bijna allemaal in bloei en staan er prachtig bij. De bijtjes, hommeltjes en vlindertjes laten zich dan ook vlijtig zien.

Zelf ben ik aan een innerlijke reis begonnen om net zoals de natuur ook rustig tot volle bloei te komen. Ieder mens zijn leven is een reis van vallen en opstaan en zo te groeien net zoals die mooie bloemen. Wind, regen, zon, hitte, droogte…. Alles komen we wel tegen in ons leven. Soms stormt het, soms is er groot verdriet, soms gaat alles van zelf en soms neemt de passie de overhand of vallen de dingen net stil, maar elke keer groeien we door de ervaringen ervan.

Je valt al wel eens, of meerdere keren en dan ga ik weer door. Maar als je merkt dat je steeds over hetzelfde valt is het tijd om uit te zoeken wat je steeds doet vallen. Niet evident om het antwoord daarop te vinden maar wel nodig om verder te groeien. En dat is nu net wat ik probeer uit te vinden. Dat kan volgens mij alleen door naar binnen te keren en alles even onder de loop te nemen. Aan meneertje Criticus vragen waarom hij zo kritisch is en wat hij wil beschermen of aan mevrouwtje verdriet vragen waarom er zoveel verdriet is en wat het heeft veroorzaakt. Dat kan alleen als ik aan juffrouw plezier vraag waar zij gebleven is en waarom ze zich zo vaak verstopt. Door zo al mijn deeltjes ‘ emoties’ te benoemen, te herkennen, vragen te stellen, mee in gesprek te gaan maar vooral door te luisteren en te aanvaarden ga ik te weten komen wat me doet struikelen en hoe ik ermee om moet gaan om die valkuilen in de weg te zien en te vermijden. Weg gaan die valkuilen niet gaan, maar als ik ze zie en ik kan er langs gaan, kan ik ervoor zorgen dat ik niet meer val en dat ik tot volle bloei kan komen. Door te zien wat er is en wat er kan.

Dus laat de natuur maar rustig zijn ding doen. Ik ben hetzelfde aan het doen. Door de wind, de regen, de zon, de hitte, en de droogte. Maar alleen zo kan ook ik groeien en volledig tot volle bloei komen. En dat is tenslotte de missie van iedereen in het leven. Maar wel wetende dat ieder bloem, iedere plant zijn groei patroon heeft en zijn eigen moment om tot bloei te komen.

Veel liefs,

Anneke 🌸💕🌸

Zelfliefde … zelfzorg

Wees lief voor jezelf

Je kent het wel, er gaat iets niet zoals je had gehoopt, had verwacht en je neemt het jezelf kwalijk. Je foetert jezelf uit of je herhaalt mislukkingen tegen jezelf… maar het is niet nodig om zo hard tegen jezelf te zijn. De wereld is al hard, mensen hebben allemaal al een eigen mening die ze het liefst van al uiten… dus stap niet ook in die valkuil om jezelf ook nog eens hard aan te pakken.

Gaat het een keertje niet zoals je dacht, of gehoopt had. Het is niet erg. Je kan een nieuwe start maken, of opnieuw beginnen of een andere manier zoeken… er zijn mogelijkheden genoeg, maar beginnen niet te vitten op jezelf.

Als je dieet niet goed gaat vandaag: het is niet erg. Begin morgen gewoon opnieuw. Maar val je zelf niet aan met: zie je wel, ik kan dit niet volhouden, ik heb geen karakter, etc… nee, zeg tegen jezelf: oké vandaag ging niet zo goed, maar morgen doen we weer een extra dagje ons best. Gaat de extra beweging die je elke dag ging doen niet door. Het is niet erg. Doe het morgen gewoon wel. Je hoeft je zelf die dingen niet kwalijk te nemen. Ze veranderen er niet mee en je voelt je er niet beter mee als je jezelf dit verwijt. Nee, doe het morgen gewoon. Dit wil niet zeggen dat je het te laks moet worden en er niet voor moet gaan maar gaat het een keertje niet wees dan niet te hard.

Wees gewoon aardig tegen jezelf. Men zegt weleens dat je tegen jezelf moet praten, of jezelf best kan behandelen zoals je met je beste vriendin zou doen… zou je het haar kwalijk nemen als ze een keertje niet volhoud met diëten? Of met sporten? Nee, waarschijnlijk zou je haar gewoon aanmoedigen om door te zetten, om niet zo streng voor haar zelf te zijn en haar zeggen om morgen gewoon opnieuw te beginnen. Je doet het voor jou en niet om perfect te zijn voor die ander.

Als je op deze manier een beetje zachter bent met jezelf leg je ook minder druk op jezelf en die mindere druk zorgt ervoor dat je kan blijven ademen, dat je ruimte krijgt waardoor je de dingen langer vol kan houden, je bewuster bent van jezelf, je doelen anders liggen en je gewoon een zachtere versie van jezelf bent. En hoe mooi is dat.

Probeer het een keertje, als je innerlijke criticus weer zijn praatje tegen je begint. Zeg: Merci, maar het is niet zo erg. Ik begin gewoon wel weer even opnieuw… niets aan de hand. En voel hoe goed dit voelt….

Veel liefs 💕

Anneke